Powyższymi założeniami kierują się myśliwi skupieni w Polskim Związku Łowieckim.

W lasach żyje ok. 60 proc. z 618 gatunków kręgowców występujących w Polsce. Rozwój cywilizacji zachwiał odwieczną równowagą i regułami obowiązującymi w ekosystemach leśnych, co wpływa także na zwierzęta. Dlatego obecnie liczebność, sposoby opieki nad nimi, a także możliwości zapobiegania szkodom – reguluje prawo polskie i unijne.

Łowiectwo jest elementem ochrony środowiska przyrodniczego – tak definiuje je ustawa „Prawo łowieckie" z 1995 r. Zwierzęta łowne (20 proc. gatunków ssaków i 12 proc. ptaków występujących w Polsce) są dobrem ogólnonarodowym i własnością Skarbu Państwa. Gospodarowaniem zwierzyną łowną, zgodnie z zasadami ekologii oraz racjonalnej gospodarki leśnej, rolnej i rybackiej, zajmują się leśnicy oraz myśliwi zrzeszeni w Polskim Związku Łowieckim oraz leśnicy.

Łowiectwo to również edukacja w zakresie bilogii i zwyczajów zwierzyny. 

W naszym kraju łowiectwo jest trwale wpisane w kulturę narodową, znalazło odbicie w sztuce i literaturze, uformowało trwałe wartości obyczajowe oraz moralne. Współcześni myśliwi starają się te wartości kultywować, rozwijać i wzbogacać. Nie tylko przestrzegają w swej działalności przepisów prawa, regulaminów i statutów, lecz także postępują zgodnie z przyjętymi od wieków normami etycznymi i kultywują dawne zwyczaje.

Czasem na styku gospodarki leśnej i łowieckiej konieczne jest grodzenie młodego lasu przed szkodami od zwierzyny. Leśnicy uczestniczą w ustalaniu liczebności zwierzyny leśnej, co jest konieczne do prowadzenia właściwej gospodarki populacjami. Polega ona na utrzymaniu stanu liczebnego na poziomie, który z jednej strony gwarantuje zachowanie trwałości lasów, z drugiej daje gwarancję właściwego rozwoju populacji. W ramach gospodarki łowieckiej leśnicy także:

• zagospodarowują łowiska, np. przygotowując poletka łowieckie, wzbogacając skład gatunkowy drzewostanów i obrzeży lasu,
• dokarmiają zwierzęta, głównie zimą, aby pomóc zwierzynie w okresach, gdy ma ona utrudniony dostęp do pokarmu naturalnego; dokarmianie powinno ograniczać szkody, jakie zwierzyna wyrządza w uprawach rolnych i lasach,
• wprowadzają do lasu zwierzęta, które wcześniej występowały (tzw. reintrodukcja) oraz te, których liczebność drastycznie się zmniejszyła (tzw. restytucja), przykładem może być reintrodukcja żubra, który do roku 1925 został w Polsce niemal wytępiony, z powodzeniem przeprowadza się obecnie m.in. reintrodukcję cietrzewia i głuszca.

• prowadzą szkolenia z zakresu łowiectwa, w tym także staże dla nowo wstępujących w szeregi Polskiego Związku Łowieckiego,
• współpracują z jednostkami naukowymi w zakresie prowadzenia badań naukowych, realizacji prac naukowych i dyplomowych.

Elementem gospodarki łowieckiej są kontrolowane odstrzały zwierzyny, które odbywają się zgodnie z polskim i unijnym prawem, określającym m.in. okresy, strukturę płci i wieku. Odstrzał ma na celu utrzymanie optymalnych liczebności zwierzyny, bezpiecznych zarówno dla samej populacji, jak i środowiska.

Na terenie Nadleśnictwa Gołąbki występują następujące gatunki zwierzyny łownej: jelenie, daniele, sarny, muflony, dziki, lisy, borsuki, jenoty, tchórze, kuny, norki amerykańskie, piżmaki, zające szaraki, bażanty, kuropatwy, dzikie gęsi, dzikie kaczki, grzywacze, słonki, łyski.

Nadleśnictwo Gołąbki zaliczono do Rejonu Hodowlanego Nr 8 „Pałuckiego”. Koordynatorem Rejonu jest Nadleśniczy Nadleśnictwa Miradz. Obowiązuje Wieloletni Plan Hodowlany na lata 2023- 2033.
Gospodarka łowiecka na terenie Nadleśnictwa Gołąbki prowadzona jest w 20 obwodach łowieckich dzierżawionych przez 15 kół łowieckich.